Het is onduidelijk wat meer maatschappelijke kosten met zich meebrengt: kinderen preventief screenen op angststoornissen en op basis daarvan interventies aanbieden, of hen pas verwijzen voor behandeling wanneer angstproblemen zo ernstig worden dat behandeling nodig is - bijvoorbeeld door schoolweigering. Dat blijkt uit het proefschrift van Ellin Simon, die op 25 maart promoveert aan de Universiteit Maastricht.
Uit haar vergelijking van verschillende strategieën kwam preventief screenen als iets werkzamer en kosteneffectiever naar voren, maar dat verschil was zo klein dat het te vroeg is om een duidelijke uitspraak te doen voor of tegen angstpreventie.
Er moet meer onderzoek komen naar de langetermijneffecten van angstpreventie, stelt Simon. Tot die tijd is het goed om klinische behandeling van angst te promoten, bij voorkeur met cognitieve gedragstherapeutische behandelingen, aangezien de werkbaarheid daarvan het best bewezen is.
Meer informatie: NJi-dossier angst- en stemmingsproblemen; NJi-dossier angststoornissen
Bron: Universiteit Maastricht